Það er aftur farið að kitla
Það er sérstakur tími á árinu þegar ágúst er kominn vel af stað, styttist í haustið og stuðningsmenn Newcastle United byrja enn eina ferðina á tilfinningarússíbananum sem fylgir ensku úrvalsdeildinni. Maður hefur kannski eytt síðustu vikum í að velta fyrir sér hverjir séu farnir, hverjir hafi komið og af hverju félagið keypti ekki einhvern sem maður sá tvisvar á heimsmeistaramótinu og ákvað strax að væri nákvæmlega maðurinn sem vantaði. Svo nálgast fyrsti leikurinn og allt þetta gleymist að mestu. Nú vill maður bara sjá boltann rúlla.
Og það er kannski eins gott, því ansi margt hefur gerst í Newcastle í sumar. Eddie Howe er farinn, Bruno Guimarães, Sandro Tonali og Anthony Gordon sömuleiðis og liðið sem við vorum farin að þekkja nánast utan að hefur breyst töluvert. Það væri auðvelt að hengja haus yfir því, en mér finnst eiginlega miklu skemmtilegra að horfa á þetta hinum megin frá. Við erum að fara inn í tímabil þar sem enginn veit nákvæmlega hvernig Newcastle verður eftir tvo eða þrjá mánuði. Það er smá óvissa í því, en líka fullt af spennu.
Matthias Jaissle hefur tekið við og maður fær það allavega strax á tilfinninguna að hann sé ekki kominn til Newcastle til að vinna verðlaun fyrir flestar sendingar milli miðvarða. Hann vill pressu, hraða og að menn fari af stað þegar boltinn vinnst. Það hljómar satt að segja ansi vel fyrir St James' Park, þar sem þolinmæðin getur stundum farið að minnka ef boltinn er sendur oftar en þrisvar í sömu átt án þess að nokkur hlaupi fram völlinn. Liverpool fær því væntanlega ekki mikinn frið á morgun ef Jaissle fær sínu framgengt.
Joelinton ætti að passa ágætlega inn í slíkan fótbolta. Hann hefur nú í mörg ár litið á það sem persónulega móðgun þegar mótherji fær að vera of lengi með boltann og ég efast um að Jaissle þurfi að útskýra pressuleikinn sérstaklega fyrir honum. Brasilíumaðurinn verður þó ekki með gegn Liverpool vegna meiðsla, sem er synd, enda fátt sem kemur St James' Park jafn fljótt í gang og Joelinton á fullri ferð inn í fyrsta návígi leiksins. Við verðum einfaldlega að bíða aðeins með það.
Joelinton verður mjög mikilvægur á þessari leiktíð.
Það verður því enn meira spennandi að sjá hverjir stíga fram í fjarveru hans. Bazoumana Touré er aðeins tvítugur og kemur frá Hoffenheim eftir að hafa spilað með Fílabeinsströndinni á HM. Aladji Bamba er líka tvítugur, kom frá Monaco og hefur fengið treyju númer átta, á meðan Sean Steur er átján ára og kemur úr Ajax. Newcastle hefur greinilega ákveðið að yngja hópinn rækilega og ef þetta heldur svona áfram verður Dan Burn bráðlega ekki bara varnarmaður heldur einnig ábyrgðarmaður í skólaferðalaginu.
Það er einmitt það skemmtilega við þessa leikmenn að við vitum ekki alveg enn hvað Newcastle er með í höndunum. Touré er hraður, vill fara á menn og getur verið nákvæmlega sú tegund kantmanns sem fær fólk til að færast aðeins framar í sætinu um leið og hann fær boltann. Bamba spilaði 25 leiki með Monaco á síðustu leiktíð þrátt fyrir ungan aldur og Steur kemur úr Ajax, þar sem ungir miðjumenn virðast stundum einfaldlega vaxa á trjánum. Það þýðir auðvitað ekki að þeir verði allir heimsstjörnur, en einhver þeirra gæti orðið maðurinn sem allir verða brjálaðir í fyrir jól og halda því síðan fram að þeir hafi alltaf vitað að hann væri frábær.
Sean Steur kom frá Ajax og þykir mikið efni.
Á miðjunni verður sérstaklega forvitnilegt að sjá hver tekur yfir eftir Bruno og Tonali. Lewis Miley hefur verið í kringum aðalliðið svo lengi að auðvelt er að gleyma því hversu ungur hann er. Hann fótbrotnaði í maí og þótt hann hafi spilað gegn Leverkusen í undirbúningnum hefur Jaissle gefið í skyn að hann sé ekki alveg tilbúinn að byrja strax í úrvalsdeildinni. Jacob Ramsey þarf því líklega að taka meiri ábyrgð og Bamba gæti fengið tækifærið fyrr en margir bjuggust við. Það þarf þó ekki endilega að finna einn „nýjan Bruno“. Kannski verður þetta bara öðruvísi miðja þar sem fleiri þurfa að leggja sitt af mörkum. Engu að síður væri gaman að sjá félagið bæta við einum reyndum miðjumanni áður en glugginn lokar, leikmanni sem getur komið inn og gefið liðinu aðeins meiri festu á meðan yngri leikmennirnir taka næstu skref.
Fram á við er svo hellingur sem maður getur haft gaman af. Anthony Elanga hefur hraða sem lætur varnarmenn stundum líta út eins og þeir séu að hlaupa með innkaupapoka, Harvey Barnes heldur áfram að hafa þann merkilega hæfileika að sjást varla í leiknum í tuttugu mínútur og vera svo allt í einu búinn að skora og Touré bætist nú í þá blöndu. Nick Woltemade er líka skemmtilegur leikmaður að horfa á; maður sem er nær tveimur metrum á hæð en virðist stundum sjálfur halda að hann sé lítill sóknarmiðjumaður. Furðuleg blanda, en furðulega góð.
Vonandi mun Nick Woltemade slá í gegn á þessari leiktíð.
Svo má alls ekki gleyma Yoane Wissa, sem á eiginlega heilt tímabil inni hjá Newcastle. Fyrsta árið hans fór að stórum hluta í meiðsli og við fengum því aldrei almennilega að sjá manninn sem hafði skorað 19 deildarmörk fyrir Brentford tímabilið áður. Hann minnti þó aðeins á sig í sumar þegar hann kom inn og skoraði bæði mörkin gegn Valencia í fyrsta leik Jaissle. Wissa er 29 ára og því einn af þeim sem þarf ekkert sérstaklega að bíða eftir að verði tilbúinn. Ef hann helst heill gæti hann orðið ansi stór hluti af þessu liði í vetur og nokkur mörk frá treyju númer níu væru nú ekkert sérstaklega illa þegin.
Will Osula er svo eiginlega alltaf skemmtilegur að fylgjast með. Hann er hraður, sterkur og kemur sér reglulega í stöður sem láta mann færast aðeins framar í sætinu. Stundum endar það með einhverju stórkostlegu, stundum með einhverju sem maður skilur ekki alveg, en það er sjaldan leiðinlegt. Jacob Murphy verður líka þarna og Jaissle hefur því úr ansi ólíkum mönnum að velja fram á við. Það væri allavega ekki leiðinlegt að sjá Touré, Woltemade, Wissa eða Osula fá að hlaupa á nýja vörn Liverpool strax í fyrstu umferð.
Aftast er grunnurinn nokkuð góður. Sven Botman og Malick Thiaw geta myndað sterkt miðvarðapar og Lewis Hall heldur áfram að bæta sig. Tino Livramento verður hins vegar ekki klár í byrjun tímabilsins eftir kálfameiðslin sem héldu honum frá heimsmeistaramótinu, en þar kemur Amar Dedić inn. Hann þekkir Jaissle vel frá Salzburg og ætti því að geta stokkið beint inn í hlutverkið hægra megin í vörninni án þess að þurfa langan aðlögunartíma.
Í markinu virðist síðan vera að verða breyting. Nick Pope er enn hjá félaginu en allt bendir til þess að Lukáš Horníček byrji tímabilið sem aðalmarkvörður. Pope hefur verið orðaður við Celtic og Horníček hefur byrjað helstu æfingaleikina undir Jaissle eftir góð ár hjá Braga. Það er stórt tækifæri fyrir 24 ára gamlan markvörð, en maður verður víst að venjast því að nýja Newcastle ætlar ekki að bíða eftir að menn verði þrítugir áður en þeim er treyst fyrir einhverju.
Lukáš Horníček stóð sig vel í portúgölsku deildinni þrátt fyrir ungan aldur.
Svo er auðvitað spurningin sem hefur fylgt Newcastle-mönnum í allt sumar: Af hverju voru ekki bara keyptir tilbúnir toppleikmenn í stað þeirra sem fóru? Eigendurnir þurfa jú varla að leita að klinki undir sófanum. Málið er hins vegar ekki hversu mikla peninga PIF á, heldur hversu miklar tekjur Newcastle United sjálft hefur. Reglurnar setja félaginu ákveðin mörk út frá tekjum, launum og kostnaðinum við leikmannahópinn, þannig að eigendurnir geta ekki einfaldlega lagt 300 milljónir punda á borðið á hverju sumri og sagt mönnum að versla.
Þarna er Newcastle enn að elta stærstu félögin. Liverpool, Arsenal og fleiri hafa haft mörg ár til að byggja upp miklar tekjur með stórum styrktarsamningum, reglulegri þátttöku í Meistaradeildinni og öllu því sem fylgir því að vera risafélag til langs tíma. Newcastle er vissulega að vaxa hratt, en er ekki komið á sama stað enn. Þess vegna skipta sölurnar í sumar líka máli; þær gefa félaginu meira svigrúm til að endurnýja hópinn og halda áfram að byggja án þess að lenda upp við vegg vegna reglnanna.
Þetta er kannski ekki jafn spennandi og að kaupa nýjan Bruno á 100 milljónir punda, en svona er fótboltinn orðinn.
Það verður spennandi að sjá Bazoumana Touré.
Liverpool bíður á morgun og ég held að það sé eiginlega fullkominn leikur til að byrja nýtt tímabil. Þeir eru sjálfir að ganga í gegnum breytingar, Andoni Iraola er tekinn við og Mohamed Salah er farinn, en þarna er auðvitað enn eitt besta lið landsins. Newcastle fær því strax alvöru próf og enga sérstaka aðlögunartíma. Það er eiginlega bara ágætt. Ef maður ætlar að komast að því hvað þetta nýja lið getur, má alveg byrja á því að kasta því beint út í djúpu laugina.
Áður en boltinn fer af stað verður þó fótboltinn settur til hliðar um stund. Stuðningsmenn beggja liða munu sameinast um að minnast Kevin Keegan, sem lést í júlí, 75 ára að aldri. Það þarf varla að útskýra hvað Keegan þýðir fyrir Newcastle og hann átti auðvitað líka frábær ár sem leikmaður Liverpool. Liðin munu hita upp í sérstökum treyjum honum til heiðurs og leika með sorgarbönd, klappað verður í eina mínútu fyrir leik og Wor Flags stendur fyrir sýningu þar sem stuðningsmenn beggja liða taka þátt.
Það verður falleg stund á velli sem Keegan þekkti betur en flestir. Fyrir Newcastle-menn verður hann alltaf maðurinn sem kom með gleðina aftur, fyrst sem leikmaður og síðar sem stjórinn sem fékk heila borg til að trúa því að allt væri mögulegt. Að Liverpool komi einmitt í heimsókn gerir stundina enn sérstæðari. Tveir klúbbar sem skipuðu stóran sess á ferli hans sameinast um mann sem lét fólk einfaldlega hafa gaman af fótbolta.
Þegar flautað verður til leiks tekur svo við allt önnur stemning. Alexander Isak snýr aftur á St James' Park í fyrsta sinn í Liverpool-treyjunni eftir 125 milljóna punda félagaskiptin árið áður og líklega þarf enginn að velta því lengi fyrir sér hvernig Gallowgate lítur á þá endurkomu. Ég geri ráð fyrir kurteisi, hlýju lófataki og kannski fallegum blómvendi. Eða, ef til vill, einhverju aðeins líflegra.
Það verður þó auðvelt að festast í sögunni um Isak, en leikurinn er miklu áhugaverðari út frá Newcastle sjálfu. Þetta er fyrsta alvöru tækifærið til að sjá hvert Jaissle ætlar með liðið sitt, hvernig nýja miðjan heldur velli og hvort hraðinn fram á við geti strax valdið Liverpool vandræðum. Það væri nú ekki leiðinlegt ef Touré tæki fyrsta bakvörðinn sinn í gegn, Woltemade setti eitt í hornið og St James' Park væri farinn að nötra áður en við værum almennilega búin með sunnudagskaffið hér heima.
Það er nefnilega eitthvað gott við að vita ekki alveg hvað bíður manns. Nýir leikmenn geta komið á óvart, gamlir leikmenn geta tekið stór skref og nýr þjálfari getur breytt heilmiklu á stuttum tíma. Newcastle þarf ekki að vera tilbúið meistaraverk í fyrsta leik. Það þarf bara að sýna okkur eitthvað sem fær mann til að hugsa að veturinn geti orðið skemmtilegur.
Og satt að segja þarf ekki mikið til.
Eitt gott hlaup, eitt mark frá nýjum manni og þrjú stig gegn Liverpool væri ágætis byrjun. Við þurfum bara að bíða aðeins lengur eftir fyrstu almennilegu Joelinton-tæklingunni sem við höfum beðið eftir í nokkra mánuði.
