Keegan hefði líklega haft gaman af þessu
Ef minnast átti Kevin Keegan með fótboltaleik var þetta eiginlega býsna viðeigandi. Fjögur mörk, mikill hraði, varnarmenn sem fengu lítið næði, dramatík fram á síðustu sekúndu og rúmlega 52 þúsund manns sem fengu að fara í gegnum flest tilfinningastig sem fótboltinn býður upp á áður en sunnudagskvöldið var hálfnað. Það eina sem vantaði var sigur.
Newcastle var sekúndum frá því að hefja nýtt tímabil og nýjan kafla undir Matthias Jaissle með þremur stigum gegn Liverpool, en Dominik Szoboszlai jafnaði úr vítaspyrnu á 99. mínútu. Það var gríðarlega svekkjandi, sérstaklega eftir að Newcastle hafði tvívegis komist yfir, en þegar maður horfir á leikinn aftur með aðeins minni púls er erfitt að vera mjög niðurdreginn. Það var einfaldlega of margt gott í frammistöðunni.
Áður en boltinn fór af stað var falleg stund þegar Newcastle og Liverpool minntust Kevin Keegan. Liðin hituðu upp í sérstökum treyjum, leikmenn báru sorgarbönd, klappað var í eina mínútu og Wor Flags stóð fyrir glæsilegri sýningu með þátttöku stuðningsmanna beggja félaga. Keegan á auðvitað stóran stað í sögu Liverpool, en fyrir Newcastle verður hann alltaf maðurinn sem fékk heila borg til að trúa aftur. Hann kom með gleðina á Tyneside og byggði lið sem hafði yfirleitt meiri áhuga á því að skora næsta mark en að verja forskotið.
Það var því eitthvað sérstaklega viðeigandi við það að leikurinn sjálfur skyldi verða svona fjörugur. Ekki fullkominn, en ansi skemmtilegur.
Það tók ekki langan tíma
Við vorum búin að ræða fyrir tímabilið að Jaissle væri væntanlega ekki kominn til Newcastle til að vinna verðlaun fyrir flestar sendingar á milli miðvarða og það tók aðeins fimm mínútur að sjá hvert hann vill fara með liðið. Newcastle pressaði Liverpool, vann boltann og Will Osula kom honum hratt áfram á Anthony Elanga. Hann fór á Milos Kerkez, skildi hann eftir og kláraði snyrtilega fram hjá Alisson.
Elanga leit vel út og hraðinn hjá honum verður stór hluti af þessum leikstíl. Það er fátt skemmtilegra en að horfa á bakvörð reyna að elta hann og sjá nokkuð fljótt að kapphlaupið er tapað. Stóra spurningin með Elanga hefur stundum verið hvað gerist þegar hann kemur að vítateignum, en í þetta skiptið kom svarið strax.
Liverpool var meira með boltann og átti fleiri skot, en leikurinn fannst samt aldrei jafn einhliða og tölurnar gefa til kynna. Newcastle leyfði þeim oft að halda boltanum þar sem lítil hætta stafaði af og beið svo eftir augnablikinu til að fara hratt fram þegar boltinn vannst. Það gæti orðið nokkuð einkennandi fyrir Newcastle undir Jaissle; það þarf ekkert endilega að vinna keppnina um boltann ef liðið notar hann betur þegar það fær hann.
Wissa minnti á sig
Eitt það jákvæðasta við leikinn var Yoane Wissa. Við töluðum fyrir leik um að hann ætti nánast heilt Newcastle-tímabil inni eftir meiðslin í fyrra og þarna fengum við góða áminningu um hversu mikið hann getur gefið liðinu þegar hann er heill.
Jaissle notaði hann fyrir aftan fremsta mann og hlutverkið virtist henta honum vel. Hann fann góð svæði, var duglegur án bolta og bjó síðan til annað mark Newcastle þegar hann fór í gegnum vörn Liverpool og fann Joe Willock. Þetta var miklu nær manninum sem skoraði 19 deildarmörk fyrir Brentford en þeim sem við fengum allt of lítið að sjá á síðustu leiktíð.
Willock má líka fá sitt hrós. Hann kom inn af bekknum og var varla búinn að koma sér fyrir þegar boltinn lá í netinu. Hann hefur verið aðeins til hliðar í umræðunni um nýja Newcastle, en þarna minnti hann á að hann býr yfir eiginleikum sem ekki allir miðjumenn liðsins hafa. Hann hleypur inn í teiginn, finnur svæði og getur skorað mörk. Ég væri ekkert að flýta mér að losa hann.
Sean Steur og Lewis Miley stóðu sig sömuleiðis vel í erfiðu verkefni á miðjunni. Þeir gerðu mistök, eins og ungir leikmenn gera, en þeir földu sig aldrei og það er kannski mikilvægast. Samt væri ekkert verra að bæta við einum reyndum miðjumanni áður en glugginn lokar. Það gæti orðið Nico González, en við skulum bíða og sjá áður en við setjum nafnið hans aftan á treyjuna.
Tvö stig fóru í lokin
Liverpool jafnaði með góðu marki Cody Gakpo en það sem mér fannst sérstaklega jákvætt var svar Newcastle. Það hefði verið auðvelt fyrir svo mikið breytt lið að hörfa aðeins þegar Liverpool komst aftur inn í leikinn, en þess í stað fóru menn aftur af stað og Willock kom Newcastle yfir skömmu síðar.
Svo kom 99. mínútan. Lewis Hall fór í Victor Muñoz, dómarinn benti á punktinn og Szoboszlai jafnaði. Jaissle taldi dóminn mjúkan og maður skilur vel pirringinn, en ég ætla ekki að eyða mörgum málsgreinum í VAR. Hall veit sjálfur að hann hefði viljað leysa stöðuna öðruvísi og svona augnablik fylgja ungum leikmönnum. Hann verður áfram einn mikilvægasti maður Newcastle í vetur.
Þetta voru því tvö stig sem runnu úr greipum, en tilfinningin eftir leikinn var samt mun betri en maður hefði kannski búist við eftir allt sem breyttist í sumar. Newcastle var þegar farið að líta út eins og lið með skýra hugmynd. Pressan var til staðar, hraðinn fram á við sömuleiðis og ungu leikmennirnir virtust alls ekki hræddir við verkefnið. Wissa leit vel út, Elanga skoraði og Willock kom inn og breytti leiknum.
Alexander Isak fékk svo vægast sagt litla ást við endurkomuna á St James' Park og átti fremur rólegan leik. Það mátti alveg gerast.
Bikarinn næst – svo Tottenham
Það góða er að Newcastle þarf ekki að bíða lengi eftir næsta leik. West Brom kemur á St James' Park í deildabikarnum á miðvikudaginn og þar ætti Jaissle að geta hreyft aðeins við liðinu. Mig langar sérstaklega að sjá Bamba og Touré fá stærra hlutverk og einhverja þeirra sem sátu á bekknum gegn Liverpool fá tækifæri til að minna á sig.
Newcastle hefur nýlega fengið að kynnast því hversu gaman það er að vinna bikar og því vona ég að enginn líti á þessa keppni sem einhverja óþarfa truflun. Það tók okkur nógu langan tíma að vinna einn. Það má alveg reyna aftur.
Síðan bíður Tottenham í London um næstu helgi og þar verður prófið aftur allt öðruvísi. Spurs byrjuðu tímabilið illa og það er því engin ástæða fyrir Newcastle að fara þangað með minni metnað en þrjú stig. Eftir Liverpool-leikinn ætti sjálfstraustið allavega ekki að vera minna.
Það er auðvitað varasamt að draga of stórar ályktanir af einum leik. Jaissle hefur aðeins haft hópinn í nokkrar vikur, Bruno og Tonali eru farnir og margir af yngri leikmönnunum þurfa tíma til að fóta sig. Það koma leikir þar sem pressan smellur ekki jafn vel og aðrir þar sem þessar hröðu sóknir skila ekki marki, jafnvel þótt allt annað gangi upp.
En maður sá eitthvað í gær sem lofar góðu.
Newcastle vildi hlaupa, þorði að sækja og svaraði þegar Liverpool jafnaði. Liðið var síðan aðeins nokkrum sekúndum frá því að vinna eitt besta lið Englands.
Kevin Keegan vildi alltaf að fólk hefði gaman af fótboltanum.
Það gerðum við allavega í gær.
Nú vantar bara sigurinn.
